FANDOM


Szablon:Polityk infobox Patrick Hillery, irl. Pádraig Seán Ó hIrighile (ur. 2 maja 1923 w Miltown Malbay, zm. 12 kwietnia 2008 w Dublinie) – polityk irlandzki, pierwszy nominowany przez Dublin członek Komisji Europejskiej, a w latach 1976-1990 prezydent Irlandii.

Wczesne lata życia Edytuj

Patrick John Hillery, zwany popularnie "Paddym Hillerym", urodził się w Spanish Point w Miltown Malbay w hrabstwie Clare w 1923 r. Był synem miejscowego lekarza, Michaela Josepha Hilleryego, oraz Ellen McMahon, pielęgniarki. Patrick Hillary pobierał nauki w pobliskiej szkole w Miltown Malbay, później uczęszczał do Rockwell College, a następnie uczył się na University College Dublin, gdzie kończył medycynę. Po uzyskaniu tytułu naukowego w 1947 r. powrócił do rodzinnego miasta. Poszedł w ślady swojego ojca i rozpoczął pracę jako lekarz. W latach 50. Hillery został członkiem Narodowej Rady Zdrowia. Pracował także jako koroner hrabstwa West Clare.

27 października 1955 r. Hillery poślubił Mary Beatrice Finnegan, również lekarkę. Mieli razem dwoje dzieci – syna Johna i córkę Vivienne, która zmarła w 1985 r., tuż przed swoimi 18 urodzinami.

Na stanowiska ministerialnych Edytuj

Chociaż Hillery nie był politykiem, zdecydował się wystartować w wyborach do Dáil Éireann w 1951 r. z ramienia Fianna Fáil. Hillery odniósł zwycięstwo w swoim okręgu (Clare) i zasiadł w niższej izbie irlandzkiego parlamentu. Wygrywał również kolejne wybory i zasiadał w Dáil Éireann do 1973 r. Na początku swojej kariery politycznej Hillery był szeregowym deputowanym. Właściwą karierę polityczną zaczął dopiero po odejściu Eamona de Valery ze stanowiska premiera w 1959 r.

Nowy Taoiseach, Seán Lemass, rozpoczął proces wysyłania na emeryturę ministrów związanych z de Valerą, z których wielu było członkami jego pierwszego rządu, powołanego w 1932 r. Lemass dopuścił do władzy młodszą generację polityków. Wśród nich znalazł się również Patrick Hillery, który objął tekę ministra edukacji. Na tym stanowisku Hillery stał się jednym z najważniejszych ministrów w rządzie Lemassa. W 1963 r. rozpoczął zakrojone na szeroką skalę reformy. Utworzono sieć gimnazjów i szkół technicznych. Dla studentów wprowadzono państwowe egzaminy. Działania Hilleryego pozwoliły późniejszemu ministrowie edukacji, Donaghowi O'Malleyowi, na wprowadzenie bezpłatnego nauczania.

W 1965 r. Hillery objął stanowisko ministra przemysłu i handlu. Na tym stanowisku pozostał do 1966 r., kiedy został pierwszym ministrem pracy. Utworzenie tego ministerstwa było spełnieniem wieloletnich marzeń Lemassa i powołanie Hilleryego na ministra pracy można traktować jako wyróżnienie dla tego polityka. Kiedy w listopadzie 1966 r. Lemass nieoczekiwanie zrezygnował z funkcji premiera i przewodnictwa Fianna Fáil, odchodzący premier poprosił Hilleryego, aby stanął na czele rządu i partii, ale minister odmówił. Na te stanowiska został wybrany ostatecznie Jack Lynch, który pozostawil Hilleryego na stanowisku ministra pracy. Urząd ten Hillery sprawował do 1969 r.

Po kolejnym wyborczym zwycięstwie Fianna Fáil w 1969 r. Hillary objął tekę ministra spraw zagranicznych. Zyskał sobie więdzynarodowe uznanie, kiedy w 1972 r., po krwawej niedzieli w Londonderry, kiedy brytyjscy spadochroniarze otworzyli ogień od pokojowej manifestacji, wybrał się do siedziby ONZ i zaapelował o pomoc w utrzymaniu procesu pokojowego w Irlandii Północnej. Oprócz zaangażowania w proces pojowy w Irlandii Północnej Hillery wynegocjował przystąpieniie Irlandii do EWG w 1972 r. Irlandia została ostatecznie przyjęta w 1973 r.

Komisarz europejski Edytuj

Po wstąpieniu Irlandii do EWG Hillery został pierwszy Irlandczykiem, który wszedł w skład Komisji Europejskiej. Został wiceprzewodniczącym komisji i odpowiadał za sprawy socjalne. Na tym stanowisku Hillery doprowadził do tego, że wszystkie kraje Wspólnoty przyznały równe płace kobietom. W 1976 r. rząd Liama Cosgrave'a, opozycyjny wobec Fianna Fáil, poinformował Hilleryego, że jego kadencja w Komisji Europejskiej nie zostanie przedłużona. Hillery zdecydował się więc powrócić do praktyk medycznych i wyjechać z żoną do Afryki. Na przeszkodzie stanął kryzys polityczny w Irlandii, który doprowadził do dymisji prezydenta Ó Dálaigha. Hillery zgodził się być kandydatem Fianna Fáil w wyborach prezydenckich. Okazało się, że był jedynym kandydatem. 3 grudnia 1976 r. został zaprzysiężony na szóstego prezydent Irlandii.

Prezydent Irlandii Edytuj

W 1979 r. Hillery musiał stawić czoło tzw. "seks-skandalowi". We wrześniu 1979 r., podzas wizyty papieża Jana Pawła II w Irlandii, towarzyszący papieżowi korpus prasowy poinformował swoich irlandzkich kolegów po fachu, że Europa była "zalana" pogłoskami o tym, że prezydent Hillery utrzymuje w pałacu prezydenckim kochankę, że rozwodzi się z żoną i chce zrezygnować z urzędu. Wkrótce po wyjeździe papieża Hillery w przemówieniu do narodu zapewnił, że nia ma żadnej kochanki, nie rozwodzi się z żoną i nie zamierza rezygnować z prezydentury. Uzasadniając to publiczne dementi Hillery stwierdził, że działa dla dobra urzędu prezydenta. Poparcie dla takiego działania udzielili premier Lynch oraz liderzy partii opozycyjnych – Garret FitzGerald z Fine Gael i Frank Cluskey z Partii Pracy.

Nie wiadomo, kto był źrodłem tej plotki. Różne teorie spiskowe wskazywały kręgi brytyjskiego wywiadu, a nawet KGB. Radziecki wywiad obawiał się podobno, że IRA posłucha papieskiego wezwania do pokoju. Odciążyłoby to militarnie Wielką Brytanię, ważnego członka NATO. Inni uważają, że ta plotka była wynikiem wewnętrznych rozgrywek w Fianna Fáil.

W 1981 r. Hillery, za radą premiera Charlesa Haugheya, odrzucił zaproszenie od królowej Elżbiety II na ślub księcia Walii z Dianą Spencer.

Rok później Hillery musiał stawić czoła kryzysowi rządowemu. W styczniu Dáil Éireann nie przyjął budżetu przygotowanego przez koalicyjny rząd Garreta FitzGeralda, składający się z Fine Gael i Partii Pracy. FitzGerald wybrał się więc do pałacu prezydenckiego by poprosić prezydenta, aby ten rozwiązał parlament. Jednak tej samej nocy do Hilleryego zaczęli dzwonić przywódcy opozycji (wykonano 7 lub 8 telefonów) i namawiać go, aby nie rozwiązywał parlamentu, ale powierzył misję tworzenia rządu Haugheyowi. Hillery uznał, że zachowanie liderów opozycji było niełaściwe i nakazał nieprzyjmowanie połączeń od polityków opozycji. Ostatecznie przychylił się do zdania FitzGeralda i rozwiązał parlament.

Sprawa tych telefonów powróciła podczas wyborów prezydenckich w 1990 r. Hillery wygrał wybory w 1983 r. i po siedmiu latach jego prezydentura dobiegła końca. Podczas kampanii wyborczej wyszło na jaw, że kandydat Fianna Fáil, Brian Lenihan, był jedną z osób, która tej nocy dzwoniła do Hilleryego. Ujawinienie tej sprawy doprowadziło do porażki Lenihana w wyborach prezydenckich, które wygrała kandydatka laburzystów, Mary Robinson.

Po prezydenturze Edytuj

Hillery odchodził z urzędu jako polityk ceniony w społeczeństwie za uczciwość i oddanie pracy. Po 1990 r. wycofał się z życia publicznego. Powrócił w 2002 r. i nawoływał do głosowania na "tak" podczas drugiego referendum nad traktatem nicejskim.

Zmarł 12 kwietnia 2008 r.

Linki zewnętrzne Edytuj

Poprzednik
Jack Lynch
Minister edukacji Irlandii
1959-1965
Następca
George Colley
Poprzednik
Jack Lynch
Minister przemysłu i handlu Irlandii
1965-1966
Następca
George Colley
Poprzednik
nowy urząd
Ministrowie pracy Irlandii
1966-1969
Następca
Joseph Brennan
Poprzednik
Frank Aiken
Minister spraw zagranicznych Irlandii
1969-1973
Następca
Brian Lenihan
Poprzednik
Cearbhall Ó Dálaigh
50px Prezydent Irlandii
1976-1990
50px Następca
Mary Robinson

Szablon:Prezydenci Irlandiiaf:Patrick Hillery ca:Patrick Hillery cy:Patrick Hillery da:Patrick Hillery de:Patrick Hillery en:Patrick Hillery es:Patrick Hillery fr:Patrick Hillery ga:Pádraig Ó hIrighile io:Patrick John Hillery it:Patrick John Hillery nl:Patrick Hillery ja:パトリック・ヒラリー no:Patrick Hillery oc:Patrick John Hillery pt:Patrick Hillery simple:Patrick Hillery fi:Patrick Hillery sv:Patrick Hillery zh:帕特里克·希勒里

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Więcej z Fandomu

Losowa wiki